உணர்வு II

வெளிப்படுத்துகையில்,

உனதும் எனதும் 

வெவ்வேறாயினும் 

நமது உணர்வு 

ஒன்று தான்

சிகரன் 

020526

இரண்டாம் சந்தர்ப்பம்

 இதுவரை அவர்கள்

கண்டிராத ஓர் 

புதிய பாதைக்கான 

வரைபடம்.

பாதைகள் மாறலாம் 

இலக்கு என்றும் மாறாது. 

அடைய வேண்டுமா

இல்லையா என்பது

அவர்களின்

முடிவு

அவர்களுக்காக

சிகரன் 

22 04 26

தகுதி

அவர்கள் எங்கே விழுந்தார்கள் என்பது முக்கியமல்ல,

நிழல்கள் எவ்வளவு நீளமாகப் படர்ந்தன என்பதும் பொருட்டல்ல;

ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தம்

மனதுக்கு பிடித்த புதிய பாடலைப் பாட,

இன்னொரு வாய்ப்பிற்கு தகுதியுடையவர்களே.

 சிகரன்

28 04 26

ஹைகூ கவிதைகள்

பட்ட மரங்கூட

சிரித்துக் கொண்டது

கவிதைப் பூக்கள் 

மலரக்கண்டு. 

Translation ;

Even dying tree 

Smiled when 

the poems 

bloomed. 

...................................................... 

 நீ 

புத்தகமாய் 

இருப்பதனால்

என்னவோ

எனக்கும்

கவிதை எழுத

தோன்றுகிறது..

Tranilation

I could write my scribbles 

as a poem because 

You are a book. 

............................................................. 

எனது 

நூலகத்தின்

அனைத்து

புத்தகங்களிலிருந்த 

கவிதைகளின்

தொகுப்பு 

உனது

அரட்டைகள். 

. 

The chat we had

 is the combination 

of all the poem I had 

in my library 

............................................................... 

நாலுமணி நேர 

தூக்கத்தை 

அவசர அவசரமாக 

மூன்றரை மணி நேரத்தில் 

முடித்துக் கொண்டு 

எழந்திருக்கிறேன் 

உன் மீதிக் 

கவிதைக்காக. 

 I finished my four hour sleep 

in three and half hour 

to  catch up with your 

Rest of the poem. 

............................................................................... 

அவ்வப்போது 

கிறுக்கிக்கொள்ளும்

வரிகள் எல்லாம் 

கவிதைகள் ஆகின 

அவை

உன் காதில் 

விழுந்த பின்னர்

My scribles  become poem 

When you listen to those. 

........................................................................... 

ஒரு சில  

இதயங்களின் 

வெளிப்பாடு 

மறு சிலருக்கு 

வியப்பு -

கவிதை

A poem is an expression of their hearts 

But for some it is a surprise. 

.......................................................................... 

ரகசியம் - அன்று 

எனக்கு மட்டுமே 

தெரிந்த கதை

இன்று 

உனது மொழியில்

கவிதையாக. 

The story that only known to me  is there for you in the form of poem, for you 

சிகரன் 

வசந்த கால 

கிறுக்கல்கள். 

05 05 26

​நிலவின் நிறம் கறுப்பு

​பிரபஞ்சத்தின் ஆதி வண்ணம் கறுப்பென

அந்தத் தனக்கென்று நிறமில்லா முழுமதியைக் கடந்த பின்

மனிதனே அறிந்து கண்டான்.

ஆண்டாண்டு காலமாய் நிலவு வெள்ளையென்று நம்பிய அவன்,

அமாவாசையைக் கரிநாளென்று முழுமையாய் ஒதுக்கிவைத்து

பௌர்ணமியைக் கொண்டாடினான்.

​தோலின் நிறம்கொண்டு தன் இனத்தைப் பிரித்து வைத்து,

கறுப்பழகி அவளை...

ஊசி முனையாய் சொற்களால் குத்தினான்.

பிஞ்சு வளர்பிறையில் உயிர் தழும்புகளை விட்டுச் சென்றான்.

நிறத்தின் பெயரால் நிழலில் தள்ளப்பட்டபோது,

அவளே அவளுக்கு அந்நியமானாள்.

​சிறு மிட்டாயும், சிற்றோடை விளையாட்டும் தந்த -

சின்னஞ்சிறு சந்தோஷங்களைக்கூட,

"தகுதியற்றவள்" என்று அவளே விட்டுக்கொடுத்தாள்.

யாரோ வரைந்த அழகின் இலக்கணத்தில்,

தன் முகம் இல்லையென்று மூலையில் முடங்கினாள்.

தனிமையின் இருள் அவளை விழுங்கியபோது,

மௌனமே அவளுக்குச் சிறையானது.

​இருளின் ரகசியம்

​அழுத கண்கள் துடைக்கப்பட்ட ஒரு கணத்தில்,

உண்மையை உரக்க உணர்ந்தாள். 

இரவு கருமையாய் இருப்பதால்தான் -

பிரபஞ்சத்தின் கோடான கோடி விண்மீன்கள்

வெளிச்சமாய் தெரிகின்றன!

​இருள் என்பது ஒளியின் இன்மை அல்ல,

அது ஒளியைத் தாங்கும் கருப்பை.

தன்னைத் தள்ளி வைத்தவர்கள் முன்னே,

தன்னம்பிக்கையை ஆடையாக உடுத்திக்கொண்டாள்.

​மீண்டெழுந்த மனிதம்

​கறுப்பு என்பது சுமையல்ல,

அது காலங்காலமாய் பூமி சுமக்கும் -

வளமான மண்ணின் நிறமென்று நிமிர்ந்தாள்.

அழகைத் தோலில் தேடியவர்கள் மத்தியில்,

அன்பையும் அறிவையும் தன் அடையாளமாக்கினாள்.

​இன்று அவள் எரிகற்களின் காயங்களைச் சுமக்கும் பெண்ணல்ல,

காயங்களைச் செதுக்கிச் சிலையாக மாறிய பேருண்மை !

அவளுள் ஊற்றெடுக்கும் இந்த மகா மனிதம்,

வெறுப்பு விதைத்தவர்களையும் மன்னிக்கும்...

​ஏனெனில், அவள் நிறத்தைப் போலவே -

அவள் இதயமும் இப்போது ஆழமானது, பேரழகானது.

News.; Recent lunar observations have revealed that the Moon's surface appears unexpectedly dark during close flybys due to the presence of ancient, carbon-rich materials and volcanic glass deposits

Sikaran 

12 Apri 26

ஒரு பாதி மரத்தின் கதை

ஆயிரமாயிரம் அருமையான 

ஆண்டவன் படைப்புக்களில் 

அரும்பாக முளைத்த 

அற்புதமான சிற்றுயிர்களில 

நானும் ஒருவன் 

சிறு வயதின்  போராட்டங்கள் 

அளவில் குறையில்லாமல் 

எனக்கும் நிறைந்திருந்தது 

 

கடுங்குளிர். கட்டுக்கடங்கா காற்று

கரை புரண்ட வெள்ளம் என 

சீரழிந்த என் இளமைக்காலம் 

சொல்லொணா காயங்களாய் - என் 

ஆழ் மன வேர்களில் இன்னும் இருக்கிறது. 

அரவணைக்கும் இயற்கையும் 

விரிந்த வானமுமே

அடுத்தடுத்த கனவுகளுக்கு வழிகாட்ட 

எனக்கான கனவையும் 

நானும் கண்டிருந்தேன். 

வானம் தொடும் ஆசையில்

வாசனை மலர்கள் என்னுள் சிரிக்க,

வண்ணத்துப் பூச்சிகள் என் மடியில்

வட்டமிடும் கனவுகள் கண்டேன்!

ஓங்கி வளர வேண்டும் 

ஒய்யார களிப்பு வேண்டும் 

ஆடி அடங்க வேண்டும் 

அன்பாக இருத்தல் வேண்டும். 

அளவிலா காதலுடன்

அன்பான துணையுடன்

அனைவருக்கும் - நிழல்

அள்ளி அள்ளி கொடுக்க வேண்டும் 

 

கிளைகள் விரித்து நான் வளர - என்

தோள்களில் பறவைகள் 

குடியேற வேண்டும்!

அடைக்கலம் தேடி வரும் உயிர்களுக்கு

ஆயுள் காக்கும் அரணாய் மாற வேண்டும்!

​சிட்டுக்களும் (Wrens), செஞ்சாரைகளும் (Robins) - என்

சிறு கிளைகளில் ஊஞ்சலாட ​- பெரிய 

சிட்டுகளும் (Great tits). நீலச் சிட்டுகளும் (Blue tits),

என்னை பெயர் சொல்லி  அழைக்க வேண்டும் -நிதமும் 

என் காதில் ரகசியம் பேச வேண்டும்!

துள்ளித் திரியும் அணில்கள் - என் 

மார்பைத் தழுவ வேண்டும்!

​பலவண்ணப் பறவைகள் பாடும் - அந்த

பரவசக் கீதத்தில் நான்  நாளும் 

உறங்க வேண்டும்!

தனிமரமாய் நில்லாமல் தாராளமாய் விதை பரப்ப 

மண்ணில் விழும் என் ஒவ்வொரு துளியும்

மறுபடி ஒரு உயிராய் எழ வேண்டும்!

​வளமான சிறு மரங்கள் நித்தமும்

என்னைச் சுற்றி வளர வேண்டும் _அவை  

என் தோள் உரசித் தழுவ வேண்டும்!

​கிளைகள் கோர்த்து நாங்கள் ஆடும்

கேலிக் கூத்துகள் விண்ணைத் தொட வேண்டும்!

எண்ணிலா கிளைகள் கொண்டு 

தனக்கெனவோர் தோப்பமைத்து 

வானம் தொடும் ஆசையில்

வாஞ்சையோடு நான் வளர

காலம் இட்ட கோலமோ

கண்முன்னே மாறியது.

​திசை மாறிய பயணம்

​மின்னல் வெட்டிய வேகத்தில்

பாதி உடல் கருகிப் போனது

ஏன்னை அறியாமல் என் கனவுகள்

மௌனமாய் விடைபெற்றது.

​

பாதி மரம் போன பின்பு

மீதி உயிரோடு நிற்கின்றேன்!

பாதியற்றுப் போனது 

என் தேகம் மட்டுமல்ல

என் கனவுகளுந்தான்.....

சிகரன் 

Rydal  Mount 

Lake District 

30 March 2026

The Morning Routine

 

A biological clock stirs me before the light,

A debt of sleep unpaid, yet I am awake.

For others, this "pressure" is an anchor for the soul,

A reason to wake up, a duty to undertake.

But for me, the pressure is a ghost in the room,

A vacuum that pulls the purpose from my lungs

before my feet have even touched the floor.

​I stay beneath the cozy blankets, hiding from the chill,

while my mind drifts back to the hills of childhood.

I see the hard paths I took, the steps I climbed,

Only to feel the earth slide backward beneath me.

It has been a habit for years, 

just when I’m nearly at the end of my paths,

A voice says, “You are done.”

I leave the path unfinished,

before the race is won.

​

The clock is ticking, the sun is up. Outside,  Robins and Tits makes their plans louder and louder. 

I move from bed to sofa, a change of sensus

That changes nothing at all.

The decaf coffee is warm in my hand, but the heart is cold;

I am back to my memories, shifting through the sand of my own routine.

I reach for the target, my hand outstretched,

Only for the invisible wall to reach once more. 

I give up. 

​The first time it happened, I called it "normal."

The second time, I called it "it's okay."

 Third time, I called it "fate". 

Now, I spend my time in a silence I have built for myself

A victim and a creator, living in a lonely world.

The messages flicker on the screen, the world still judges,

But their voise offers no meaning, no change, no "why."

They are signals from a life I cannot take part,

They are signals from a life I no longer recognize.

​Now brunch is drawing closer and the cup is dry.

I migrate to another location, 

this time a desk, beneath a cupboard where my treasure box is stored. 

I open the magic box, go through the memories once again, 

the routine takes its hold,

Preparing for another day of "almost the same,"

and a story that remains untold.

A lazy day. 

The morning routine. 

Sikaran 

21. 03.26

The Cloud

​It was dark, murky, and haunting.

It sucked the blood of the innocent

to fatten the pockets of the unkind.

For me and for many, this cloud was our only sky 

it lasted the length of my childhood,

weaving itself into every memory I own.

​I remember the day it struck our roof,

the shell blasting the earth just meters away.

We woke on mats of shredded Palmyrah leaves

shaking the dust from our lungs.

I remember being dragged into the bunker,

hiding from an attack that had no face.

They had no clue who they were targeting,

but the cloud didn't care.

​I remember the tree that stood in the way—

it took the shrapnel meant for my family home, 

Thanks to the wood which kept me alive. 

I remember the long lines for a loaf of bread,

and the single, flickering kerosene lamp

that gave us two hours to eat and study.

No phones, no power, no transport, no gas.

Only the radio humming with the BBC news at 9.15 pm,

while I studied, and studied, and studied—

the only weapon I had against the dark.

​I survived. I took all these years and dumped the memory

into a deep, locked corner of my mind.

But now, the cloud has returned,

and it is more horrendous than before.

​It is an oozing, suffocating fog

that feeds the ego of the powerful.

It enriches the sick and the selfish,

those who grow wealthy while the world burns.

I see it now, surrounding a new generation—

children making memories they should never have to hold.

​I look at them and I wonder:

How will they find a path through this smoke?

How will they figure out a future

when their present is written in fire?

The cloud steals their light just as it stole mine,

leaving them to navigate a world

built by those who thrive on their hunger.

​The cloud is back, but I am still here.

I survived the  storm, and I will survive this one.

But for the children in the war zone

how will they ever see the sun?

News:  The missiles reportedly destroyed a girl’s primary school in Middle East , killing around 150 and wounding almost 100. Many students are believed to be among the dead.

01 03 26 

Sikaran

A Guilty Pleasure

 

A blessing found in quiet touch,

To help the mind let go of much.

Her soft feet dance upon his frame,

To soothe the ghosts without a name.

The aches he carried from the past

Are released and free at last.

​She dwells within a youthful light,

A childhood joy, forever bright.

In a world that’s fair and kind,

This is the peace you’d always find—

A "guilty pleasure" at the door,

To heal the day and something more.

​But shadows  fallen under his chair,

No healing , no presence there.

The "guilty pleasure" stays a dream,

A distant, cold, and dying gleam.

He walks alone through heavy years,

With silent pain and unsaid fears—

A comfort lost, a vacant floor,

That knocks no more upon his door

Sikaran 

November 

2025

The red market

 The electric pulse of Sukhumvit,

A river made of light,

Where ballot dreams and crimson silk

Await the coming night.

The posters watch the crowded streets,

As New Year lanterns sway,

A nation poised between its past

And a red-gold holiday.

​I sit beneath the stall's bright glow,

Where spice and garlic flare,

With green papaya, shredded fine,

And heat that fills the air.

​Outside, they stand in silk and lace,

With beauty sharp and thin,

While shadows of a horror past

Still flicker on their skin.

With empty purses, heavy hearts,

And hunger in their wake,

They offer up a fragile hope

For every coin they take.

​One man offers a respectful nod,

And turns his gaze away,

Another counts his paper bills

And bargains for the play.

A cold exchange of currency,

A market built on skin,

Where the price of life is haggled down

Before the night moves in.

​Some find fortune in the dark,

Their heavy purses filled,

But most are weary, dry, and drained,

With hopeful spirits stilled.

They watch the hours slip away,

Their pockets light and cold,

To wait until another night

For stories to be sold.

​The Skytrain glides above the street,

A silver, silent ghost,

While I sit by the sizzling wok

And raise a heavy toast.

For every smile is painted on,

A mask for silent fears,

While deep within the business hum,

Flow unrecorded tears. 

The red market where the humanity is sold. 

Pain, pleasure love and lust unfold. 

Many sell themselves, some sell others, 

Some buy with care, most don't bother. 

​I finish my papaya salad,

Morning glory, and steamed rice,

And cut the heat with golden fruit—

Sweet mango, sticky rice.

I leave the salt and neon glare,

The city’s heavy bloom,

And walk the lonely sidewalk back

Toward my hotel room

சிகரன் 

Shukumwit 12

Bangkok 

27/01/26

Enough is enough.

 I’ve given my all, I’ve played my part,

With a tired mind and a heavy heart.

I spent my gold and I lost my way,

Living for others every day.

​My health is gone, my light is dim,

Pushed right over the breaking brim.

I’ve done enough, I’ve paid the cost,

In all I gave, myself was lost.

​No more burdens, no more strain,

I cannot carry someone else’s pain.

The tank is dry, the road is rough,

I’m standing tall and saying: 

enough is enough!

Sikaran 

January 2026

The noble dream

 ​I flew to Bangkok for a business trip,

A long journey, a tired flight.

I reached my room and had a nap,

To rest my eyes from the bright light.

​I woke up and went for a walk outside,

And there you were, standing there.

In brown Shorts and a top of white,

With a hat on your lovely hair.

​You were stunning, adorable, and outshining,

With eyes that were so deep and dark.

You didn't speak, you only stared,

Leaving a deep and ancient mark.

​The way you looked at me just then,

Implied the target had been ceased.

It was the same powerful look you gave ,

When our young hearts were first released.

​A curl of hair went past your ear,

I saw your collarbone so plain.

It made me feel that fresh, deep love,

And made me come alive again.

​I remembered then the day we met,

A moment I could never forget.

Your vibrant smile, that same white top,

The way my heart would start and stop.

​Back then, you looked with secret eyes,

Ignoring me to my surprise.

But now I was happy. I said hello,

We hugged for a long, long time.

​We waited to find the right words to say,

In a world that felt so noicy and loud .

Our voices were shaky, but we talked,

As we rode upon the city train.

​We stopped to have some ice cream there,

You had a red jelly drink, sweet and plain.

I said I had to go to meetings,

So we walked through a park of green.

​We shared a kiss and one more hug,

The sweetest moment I have seen.

My phone rang and I had to rush,

I said, "I'll see you when I'm through."

​I finished all my work hurry and fast,

And went back out to look for you.

But you didn't show, you weren't there,

I called your name and started to cry.

​I shouted for you in the street,

Underneath the Bangkok sky.

Then I woke up in my quiet room,

The dream was gone, and I was alone.

​I rested there and caught my breath,

It was just a dream I had known.

சிகரன் 

15.01.26

The Full and Empty House

 ​I have a spouse, a house, and health,

I have what many call their wealth.

 My parents call, my siblings 'care' ,

But still, I find a darkness there.

​The rooms are clean, the walls are tall,

But no shadow hits the wall.

No little voice, no messy floor,

Just silence waiting at the door.

​My friends all talk, the strangers chat,

About this life, and this and that.

They tell me I am doing well,

Inside a quiet, lonely shell.

Some chase me for what they want, 

Some please me for what they can't 

Many follow me because they are reminded. 

Any of these are not my kind. 

​My soul is hear, our hands may touch,

But nothing seems to matter much.

I smile at them, I play the part,

While coldness settles in my heart.

​I have it all, the world can see,

But no one truly hears or sees me.

A house that's full, a life that's spread,

With nothing but the dark ahead

Sikaran

JAN 26