Blame Me

​

You, the human.

Me, the  weather .

Blame me.

​You think I lied

Blame me.

You think I hide

Blame me.

You suspect I did something wrong,

That I dragged this summer out too hot?

Go ahead. Blame me.

​You think I didn't respond

To your unfair demands?

Blame me.

You got hurt?

The magic is gone?

Blame me.

​

You, the human.

Me, the weather.

Blame me.

​You didn't sleep, you tossed and turned?

Blame me for every lesson learned.

You are stressed, you've had enough?

Blame me for making our paths so rough.

Even when I’m right, even when I stand true,

I always come back to you.

So point your finger, make your plea

If it cures your pain,

Just blame me.

​You, the human.

Me, the weather .

Blame me for everything.

​The driving rain, the biting snow,

The scorching heat that you now know.

Blame me, because I am nature.

Curse the winter frost, fear the summer sun's glow

I will still be the ground where your heavy steps go

For weather , 

சிகரன் 

On the day of  heat wave

08 07 26

Unspoken Orbits

 

When the moon shifts its silent path,

And changes what it expects inside,

The earth is left in shadowed grief,

Robbed of the silver, glowing tide.

Without a word, the bond is shaken,

And beautiful light is swiftly taken.

​Yet from the dawn of space and time,

They were never meant to walk alone;

A cosmic dance, a perfect rhyme,

With expectations carved in stone.

But when the open trust is gone,

Shadows eclipse the rising dawn.

​

Through bitter cold and darkest space,

They both endure their hardest times,

Yet standing side by side they grace

The universe with perfect rhymes.

For moon and earth its beautiful and bright

When they can truly understand,

Reflecting back each other's light

To hold each other hand in hand.

​They must not lose their orbit space

By changing rules without a word,

But hold their true and chosen place

Where silent thoughts are deeply heard.

Through every storm and heavy weather,

The earth and moon belong together

A full moon day enlightenment.. 

சிகரன்

07 06 26

The ocean you never knew

 This time will also pass away,

The heavy words that hurts and sting,

The harder things you choose to say,

The sudden snaps that mornings bring.

While you adjust what you expect,

And pull your warmth a bit apart,

You leave my feelings quite unchecked,

And bruising to a quiet heart.

​But one day, clarity will dawn,

And you will finally come to see,

The shadow of this conflict gone,

Revealing what remains in me.

I am that same small, innocent soul,

With that same smile you used to chase,

The steady care that kept us whole,

Still waiting in this quiet space.

​For underneath the temporary storm,

The truest things are built to last.

My gut feeling stays patient, deep, and warm,

And this time will also pass away.

To  give you a bit of a clue 

This is an Ocean you never knew. 

சிகரன் 

03 06 2026

Memories

The woodland walks we used to take,

Around the campus, for friendship's sake.

The tree that cast its shifting shade,

The street where "Perahera" played.

​May these memories stay untouched for you.

​

The canteen bench where we would sit,

To share our gossip, laugh, and wit.

The moment a top secret broke,

The very first "Hi" we ever spoke.

​May these memories stay untouched for you.

​

The warmth of coffee in our hands,

The quiet way a friendship stands.

The hours we stole late in the night,

The silent times we lost our sight—

Yet held each other, deep and true,

In corners of the hearts we knew.

​May these memories stay untouched for you.

​

The special days that passed us by,

When we forgot to wish, no lie.

The guilt we felt two days too late,

Yet still we’d pause to celebrate

For though the date was missed and old,

The memory was always gold.

The crazy cards with words so bold,

Whose foolish things made faces burn,

With lessons we were slow to learn.

​May these memories stay untouched for you.

​

The open roads we traveled through,

The deep respect we gave so true.

The secret language that we spoke,

To hide away from noisy folk.

​May these memories stay untouched for you.

​

The dreams we shared, still burning bright,

The desires that we set from sight.

The suffering we had to measure,

That somehow turned itself to pleasure.

​May these memories stay untouched for you.

​May these memories stay untouched for you

 In the train.. 

சிகரன் 

05 06 26 

How Are You?

Sometimes we need to pause and find the space

To ask, "How are you?" to a familiar face.

It doesn’t matter where you walk or stand,

Or what you do with hours in your hand.

​When words return, and answers gently flow,

It brings a warmth, a mutual respect we know.

A simple bond acknowledgment can make,

A quiet kindness given for its sake.

​But if you reach, and only silence falls,

Or anger echoes off the distant walls,

The lack of answer shouldn't dim your light,

Nor turn your steady steps into the night.

​For what they choose to give is theirs to bear;

It doesn't change the value of your care.

So let it go, and hold your head up high

Sikaran

26 06 26 

வரம்

 ​வயது கடந்த ஆளுமை,

அதிகாரமும் நகைச்சுவையும் அளவாகக் கலந்த பேச்சு. 

ஆழமான பேரன்பை

சகஜமாக வெளிக்கொணரும் மனிதாபிமானம்.

​அழகான சிறுபிள்ளைத்தனம். 

இவையெல்லாம் ஒருங்கே அமையப் பெற்ற

அந்த உன்னத உறவு,

உனக்குக் கிடைத்தது 

வரம்!

நட்புக்காக 

சிகரன் 

27 06 26

புரிதல்

தவறு என்னவென்று தெரியாமலே,

தண்டனைகளை நான் சுமக்கின்ற போது...

வலிகளோடு கலந்த இந்த காத்திருப்பு,

எமக்கொன்றும் புதிதல்ல!

​நகராத நொடிகள் வதைத்தாலும்,

மனமே, இதுவும் கடந்து போகும்!

மாறும் காலத்தின் சக்கரங்கள் சுழன்று,

நமக்கான நேரம் கை கூடும்.

​அன்று...

எம் உண்மையான உணர்வுகள்,

ஒரு தடவையேனும் உமக்கு புலப்படும் போது,

நீரே உணர்வீர்..

உம்மை நாம் எவ்வளவு ஆழமாய்

புரிந்து வைத்திருந்தோம் என்று!

சிகரன்

14 06 26

I Wished You Were With Me

​வானத்தில் ஓர் வர்ணஜாலம்

​நொடிகள் தோறும் புன்னகை,

வண்ணத்திரை வழியே வார்த்தைகள்,

மேகக் கூட்டங்களுக்கு நடுவே  ஓர்

மின்னல் வேகச் சிற்றின்பம்!

​விளையாட்டின் போட்டியிலும் ஓர் அன்பு,

கைநீட்டி வழிகாட்டும் நல்ல பண்பு,

அடிக்கடி கூறிக்கொண்ட அனுதாப வார்த்தைகளில்,

பயணத்தின் களைப்பும் பறந்தோடிப் போனது. 

​போட்டியும் வழிகாட்டலும் பல நாள் பழக்கம் போல் நகர,

மனதில் ஒரு பழைய வசந்தம் மெல்ல விழித்தது. 

அன்று நாம் ஒன்றாகச் சென்ற இளமைக்கால பயணங்கள்,

மரியாதையும், எல்லையற்ற உரிமையும் கலந்த அந்தப் பொன்னான நொடிகள்!

​அந்த நிம்மதியும் நெருக்கமும் நெஞ்சில் நிழலாட,

என் மனதோ மெல்ல 

இளகிப் போனது. 

பக்கத்தில் இருக்கும் அவளின் இடத்தில், என்னை அறியாமலே என் வாய் முனுமுனுத்து கொண்டது

 I Wished You Were With Me!

Sikaran 

10 06 2026

The Spark!

 I searched for a word 

to name the shift,

A sudden pull, 

a quiet gift.

A lifetime of waiting, 

wanting to see

The thing they all promised 

love would be.

​And there it was

a sudden ignition,

The beautiful 

crash of recognition.

A feeling unknown 

to both our pasts,

A sudden anchor, 

built to last.

​Now the mirror catches 

what words cannot say:

The tilt of a laugh, 

the light on the day.

Proof in the pixels, 

frozen in time,

Your hand in my hand, 

your breath against mine.

​Two separate stories, 

finally crossed,

No longer waiting, 

no longer lost.

Captured in hearts, 

a permanent mark:

The day that we found, 

and became, the spark.

A theme of a random dream. 

Sikaran

04.06.2026

A Short Journey

From the warm springs of Kings Land, 

I packed my bags in haste, thinking that 

Not a single moment of this journey left to waste.

Driven by a hopeful heart, flying through the miles,

To see the perosn who made me as myself. 

For years he bore the heavy weight, a leader through and tough,

Living as a shining light, in everything he does.

He set the bar so incredibly high, for himself and all the rest,

And now he’s turning eighty a lifetime of the best.

I’ve given him surprises in the years that came before,

But this time will be special, a memory to store.

I want to make the moments that we missed along the way,

Even if the spark is gone, or a bond has gone astray.

I won't let time just slip away, or focus on another. 

A short journey for the hope and peace 

For the duties which I have failed. 

சிகரன் 

03 06 26

Perspective

Some claim a triumph, high and proud,

While others weep beneath the shroud.

But truth remains in ash and stone:

A thousand innocents, overthrown,

Cut down before they reached their prime,

For the simple crime of birth and time.

​Some hail the dawn of history changed,

While others see their worlds estranged—

Their heritage dumped in the dust.

But truth looks on in deep disgust:

No justice served or won,

It is the day humanity was undone.

​Some swear this dark path is the best,

While others curse it, deeply stressed.

But truth reveals the bitter cost:

The soul of culture has been lost.

​Some call them idiots who sparked the flame,

And place on them the weight of blame.

While others praise them, gods of might,

Who guided actions toward the light.

Yet in the shadows of their pride,

The simple truth cannot hide:

The cost was paid in blood and tears,

To echo down the future years.

Sikaran

சிலர் பெருமையோடு வெற்றி என்கினம்,

சிலரோ சாம்பலில் விழுந்து விழுந்து அழுகினம்.

ஆனால் உண்மை, அந்தச் சிதைவுகளில் மிஞ்சியிருக்குது: 

அவர்கள் அவர்களுக்கு பிறந்தார்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி உயிர்கள் அழிக்கப்பட்டது. 

சிலர் இது வரலாற்றை மாற்றிய நாள் என்கினம்,

சிலரோ தங்கள் வரலாறு சிதைந்துபோன நாள் என்கினம்.

ஆனால் உண்மை என்னவென்றால்,

மனிதநேயம் இன்று தன் வரலாற்றையே இழந்திருந்து.

சிலர் இது நன்மைக்கே என்கினம்,

சிலரோ இது மிக மோசமானது என்கினம்.

ஆனால் உண்மை, இது நமது பண்பாட்டின்

ஆன்மாவை பறித்துச் சென்றது.

சிலர் இவர்களை நெருப்பைப் பற்றவைத்த முட்டாள்கள் எனப் பழிக்கினம்,

சிலரோ அவர்களைக் கடவுளராகக் கருதிப் போற்றுகினம்.

ஆனால் அவர்களின் ஆணவத்தின் நிழலில்,

மறைக்க முடியாத உண்மை ஒன்றுதான்:

இதற்கான விலை, வரவிருக்கும் வெற்று ஆண்டுகளில்

இரத்தத்தாலும் கண்ணீராலும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

18.05.26 

சிகரன் 

மிதிவண்டி

 ​

​இதமான மாலைப் பொழுது,

புழுதி படிந்த பாதையின் நடுவே

வரிசையாய் நின்ற என்தோழிகள், 

உன்னை தேடிக்களைத்திருந்த 

என் கண்கள் தூரத்தெரிந்த 

உன்னை கண்டதும் 

அகல விரித்துக் கொண்டன.  

நீல நிற சேட்டு 

வெள்ளை நிற வேட்டி அணிந்த 

உன் கண்கள் 

அந்த மங்கலான மாலைப்பொழுதிலும் 

பட்டுத்தாவணிகளை 

தேடிக்கொண்டிருந்தன. 

​மீசை முளைக்காத வயது,

மாசறியா வெள்ளை உள்ளம்,

நெஞ்சுக்குள் ஏதோ ஒரு பயம்...

இருந்தும், உன் விழிகளில் வழிந்தது

வார்த்தைகளில்லாப் பெருங்கருணை.

​காரிருள் சூழ்ந்து வர,

பதறியது உன் கள்ளமில்லா மனம்.

"நேரமாகிவிட்டது,

பத்திரமாய் வீட்டிற்குப் போக வேணும்..."

நீ சொன்ன அந்த ஒற்றை வார்த்தை!

​அதிகாரமும் இல்லை,

அளவுக்கு மீறிய உரிமையும் இல்லை,

அன்பு கலந்த அந்த அக்கறை...

அதிர்ஷ்டம் தேடி நாம் சென்ற 

கோவில் வாசலும்,

அறிவைத் தேடி நாம் நின்ற 

டியூஷன் சென்டர் நிழலும்,

நம் நினைவுகளை 

இன்னும் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன.

​காலங்கள் மாறி நாம் பிரிந்தாலும்,

அன்று என்னை மிதித்துச் சென்ற 

உன் பாதங்களின் ஸ்பரிசமும்,

என் கைப் பிடியில் 

நீ காட்டிய அந்தப் பத்திரமான பாசமும்...

இன்றும் என் இரும்பு நெஞ்சில்

 துருப்பிடிக்காமல் வாழ்கிறது!

இப்படிக்கு 

மிதிவண்டி 

சிகரன்

16 05 26 

முதிர்ச்சி

 கால  நீரோட்டத்தில்

வெவ்வேறு பாதைகளில்

நீந்திக் கரை புரண்டு

ஒதுங்கிக்கொண்ட போது

நீ என்னில் கண்டது

முதிர்ச்சி

வயதில் மட்டுமல்ல.

சிகரன் 

08 05 26 

Relationship

 

We will never forget the day it began,

A casual spark, an unplanned plan.

We started with messages, screen to screen,

Unaware of the wonders that lay between

​We often spoke of a different age,

Day and night but at the same page

About the time we never had a screen,

Where voices were heard and faces seen.

We also spoke about the people 

Who swap the flowers like a beetle 

About time they live together 

Where the rules are against each other 

We appreciate the bridge it built,

The way it bloom without a wilt,

Yet we disagreed on its cold design,

Preferring the ego in all it's devine.

​

We brought the reality, honest and bright,

Turning the shadows to morning light.

A fortress of spiritual love , a deep security,

Guarding our hearts with absolute purity.

​It wasn't for logic, for status, or gold,

But a story of kindness that dared to unfold.

An entire world fashioned so tenderly,

Based on the love, and the love only.

With love 

சிகரன் 

 May 2026

கட்டுப்பாடு

என் உணர்வுகளினதும்

உன் உணர்வுகளினதும்

பாதுகாப்பிற்காக 

நாம் செய்து கொண்ட

அன்பு ஒப்பந்தம் 

கட்டுப்பாடு 

சிகரன் 

10 05 26

மாற்றம்

​

என் சகலகலா வல்லவனுக்கு...

​சீருடை அணிந்த சிறுவனாய் உன்னைப் பார்த்தேன்,
சிதறிய புன்னகை மட்டும் தான் அன்று தெரியும்!
உன் தோள் சுமந்த சிறு பையும்,
காற்றுடன் போட்டியிடும் பச்சை நிற பைக்கும்,
மென்மையான உன் குணமும், கள்ளம் கபடமற்ற சுபாவமும்
இன்றும் என் மனத்திரையில் நிழலாடுவதுண்டு.
​அன்று...
ஆலயம் சென்ற வேளையில், யாருக்கும் தெரியாமல்
உன்னை ரகசியமாய்ப் பார்த்த அந்த நொடிகள் - தெய்வத்திடம் வேண்டியதை விட, உன்னையே அதிகம் சேகரித்துக் கொண்டது என் கண்கள்!
கூட்ட நெரிசலில் உன்னைத் தொலைக்காமல் பார்த்த அந்தப் பார்வை,
இன்றும் என் காதலின் ஆதிப்புள்ளி.
​இன்று...
நாளுக்கு நாள் நீ தரும் ஆச்சரியங்களுடன்,
பல கலைகள் கற்று நீ அடைந்திருக்கும் விஸ்வரூபம் கண்டு வியக்கிறேன்!
காலங்கள் மாறினாலும், என் நட்பு மாறாது...
என்றும் என் வியப்பும் நீயே! என் விருப்பமும் நீயே!
​என் சகலகலா வல்லவனே!

என் இளமைக்கால நினைவுகளை 

மீட்டுக்கொண்ட போது 

எனக்கு நானே 

சிகரன் 

நன்றி. நினைவுகளை தந்த நட்புக்கு 

08 05 26

உணர்வு II

வெளிப்படுத்துகையில்,

உனதும் எனதும் 

வெவ்வேறாயினும் 

நமது உணர்வு 

ஒன்று தான்

சிகரன் 

020526

இரண்டாம் சந்தர்ப்பம்

 இதுவரை அவர்கள்

கண்டிராத ஓர் 

புதிய பாதைக்கான 

வரைபடம்.

பாதைகள் மாறலாம் 

விதி என்றும் மாறாது. 

அடைய வேண்டுமா

இல்லையா என்பது

அவர்களின்

முடிவு

அவர்களுக்காக

சிகரன் 

22 04 26

தகுதி

அவர்கள் எங்கே விழுந்தார்கள் என்பது முக்கியமல்ல,

நிழல்கள் எவ்வளவு நீளமாகப் படர்ந்தன என்பதும் பொருட்டல்ல;

ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தம்

மனதுக்கு பிடித்த புதிய பாடலைப் பாட,

இன்னொரு வாய்ப்பிற்கு தகுதியுடையவர்களே.

 சிகரன்

28 04 26

ஹைகூ கவிதைகள்

பட்ட மரங்கூட

சிரித்துக் கொண்டது

கவிதைப் பூக்கள் 

மலரக்கண்டு. 

Translation ;

Even dying tree 

Smiled when 

the poems 

bloomed. 

...................................................... 

 நீ 

புத்தகமாய் 

இருப்பதனால்

என்னவோ

எனக்கும்

கவிதை எழுத

தோன்றுகிறது..

Tranilation

I could write my scribbles 

as a poem because 

You are a book. 

............................................................. 

எனது 

நூலகத்தின்

அனைத்து

புத்தகங்களிலிருந்த 

கவிதைகளின்

தொகுப்பு 

உனது

அரட்டைகள். 

. 

The chat we had

 is the combination 

of all the poem I had 

in my library 

............................................................... 

நாலுமணி நேர 

தூக்கத்தை 

அவசர அவசரமாக 

மூன்றரை மணி நேரத்தில் 

முடித்துக் கொண்டு 

எழந்திருக்கிறேன் 

உன் மீதிக் 

கவிதைக்காக. 

 I finished my four hour sleep 

in three and half hour 

to  catch up with your 

Rest of the poem. 

............................................................................... 

அவ்வப்போது 

கிறுக்கிக்கொள்ளும்

வரிகள் எல்லாம் 

கவிதைகள் ஆகின 

அவை

உன் காதில் 

விழுந்த பின்னர்

My scribles  become poem 

When you listen to those. 

........................................................................... 

ஒரு சில  

இதயங்களின் 

வெளிப்பாடு 

மறு சிலருக்கு 

வியப்பு -

கவிதை

A poem is an expression of their hearts 

But for some it is a surprise. 

.......................................................................... 

ரகசியம் - அன்று 

எனக்கு மட்டுமே 

தெரிந்த கதை

இன்று 

உனது மொழியில்

கவிதையாக. 

The story that only known to me  is there for you in the form of poem, for you 

சிகரன் 

வசந்த கால 

கிறுக்கல்கள். 

05 05 26

​நிலவின் நிறம் கறுப்பு

​பிரபஞ்சத்தின் ஆதி வண்ணம் கறுப்பென

அந்தத் தனக்கென்று நிறமில்லா முழுமதியைக் கடந்த பின்

மனிதனே அறிந்து கண்டான்.

ஆண்டாண்டு காலமாய் நிலவு வெள்ளையென்று நம்பிய அவன்,

அமாவாசையைக் கரிநாளென்று முழுமையாய் ஒதுக்கிவைத்து

பௌர்ணமியைக் கொண்டாடினான்.

​தோலின் நிறம்கொண்டு தன் இனத்தைப் பிரித்து வைத்து,

கறுப்பழகி அவளை...

ஊசி முனையாய் சொற்களால் குத்தினான்.

பிஞ்சு வளர்பிறையில் உயிர் தழும்புகளை விட்டுச் சென்றான்.

நிறத்தின் பெயரால் நிழலில் தள்ளப்பட்டபோது,

அவளே அவளுக்கு அந்நியமானாள்.

​சிறு மிட்டாயும், சிற்றோடை விளையாட்டும் தந்த -

சின்னஞ்சிறு சந்தோஷங்களைக்கூட,

"தகுதியற்றவள்" என்று அவளே விட்டுக்கொடுத்தாள்.

யாரோ வரைந்த அழகின் இலக்கணத்தில்,

தன் முகம் இல்லையென்று மூலையில் முடங்கினாள்.

தனிமையின் இருள் அவளை விழுங்கியபோது,

மௌனமே அவளுக்குச் சிறையானது.

​இருளின் ரகசியம்

​அழுத கண்கள் துடைக்கப்பட்ட ஒரு கணத்தில்,

உண்மையை உரக்க உணர்ந்தாள். 

இரவு கருமையாய் இருப்பதால்தான் -

பிரபஞ்சத்தின் கோடான கோடி விண்மீன்கள்

வெளிச்சமாய் தெரிகின்றன!

​இருள் என்பது ஒளியின் இன்மை அல்ல,

அது ஒளியைத் தாங்கும் கருப்பை.

தன்னைத் தள்ளி வைத்தவர்கள் முன்னே,

தன்னம்பிக்கையை ஆடையாக உடுத்திக்கொண்டாள்.

​மீண்டெழுந்த மனிதம்

​கறுப்பு என்பது சுமையல்ல,

அது காலங்காலமாய் பூமி சுமக்கும் -

வளமான மண்ணின் நிறமென்று நிமிர்ந்தாள்.

அழகைத் தோலில் தேடியவர்கள் மத்தியில்,

அன்பையும் அறிவையும் தன் அடையாளமாக்கினாள்.

​இன்று அவள் எரிகற்களின் காயங்களைச் சுமக்கும் பெண்ணல்ல,

காயங்களைச் செதுக்கிச் சிலையாக மாறிய பேருண்மை !

அவளுள் ஊற்றெடுக்கும் இந்த மகா மனிதம்,

வெறுப்பு விதைத்தவர்களையும் மன்னிக்கும்...

​ஏனெனில், அவள் நிறத்தைப் போலவே -

அவள் இதயமும் இப்போது ஆழமானது, பேரழகானது.

News.; Recent lunar observations have revealed that the Moon's surface appears unexpectedly dark during close flybys due to the presence of ancient, carbon-rich materials and volcanic glass deposits

Sikaran 

12 Apri 26

ஒரு பாதி மரத்தின் கதை

ஆயிரமாயிரம் அருமையான 

ஆண்டவன் படைப்புக்களில் 

அரும்பாக முளைத்த 

அற்புதமான சிற்றுயிர்களில 

நானும் ஒருவன் 

சிறு வயதின்  போராட்டங்கள் 

அளவில் குறையில்லாமல் 

எனக்கும் நிறைந்திருந்தது 

 

கடுங்குளிர். கட்டுக்கடங்கா காற்று

கரை புரண்ட வெள்ளம் என 

சீரழிந்த என் இளமைக்காலம் 

சொல்லொணா காயங்களாய் - என் 

ஆழ் மன வேர்களில் இன்னும் இருக்கிறது. 

அரவணைக்கும் இயற்கையும் 

விரிந்த வானமுமே

அடுத்தடுத்த கனவுகளுக்கு வழிகாட்ட 

எனக்கான கனவையும் 

நானும் கண்டிருந்தேன். 

வானம் தொடும் ஆசையில்

வாசனை மலர்கள் என்னுள் சிரிக்க,

வண்ணத்துப் பூச்சிகள் என் மடியில்

வட்டமிடும் கனவுகள் கண்டேன்!

ஓங்கி வளர வேண்டும் 

ஒய்யார களிப்பு வேண்டும் 

ஆடி அடங்க வேண்டும் 

அன்பாக இருத்தல் வேண்டும். 

அளவிலா காதலுடன்

அன்பான துணையுடன்

அனைவருக்கும் - நிழல்

அள்ளி அள்ளி கொடுக்க வேண்டும் 

 

கிளைகள் விரித்து நான் வளர - என்

தோள்களில் பறவைகள் 

குடியேற வேண்டும்!

அடைக்கலம் தேடி வரும் உயிர்களுக்கு

ஆயுள் காக்கும் அரணாய் மாற வேண்டும்!

​சிட்டுக்களும் (Wrens), செஞ்சாரைகளும் (Robins) - என்

சிறு கிளைகளில் ஊஞ்சலாட ​- பெரிய 

சிட்டுகளும் (Great tits). நீலச் சிட்டுகளும் (Blue tits),

என்னை பெயர் சொல்லி  அழைக்க வேண்டும் -நிதமும் 

என் காதில் ரகசியம் பேச வேண்டும்!

துள்ளித் திரியும் அணில்கள் - என் 

மார்பைத் தழுவ வேண்டும்!

​பலவண்ணப் பறவைகள் பாடும் - அந்த

பரவசக் கீதத்தில் நான்  நாளும் 

உறங்க வேண்டும்!

தனிமரமாய் நில்லாமல் தாராளமாய் விதை பரப்ப 

மண்ணில் விழும் என் ஒவ்வொரு துளியும்

மறுபடி ஒரு உயிராய் எழ வேண்டும்!

​வளமான சிறு மரங்கள் நித்தமும்

என்னைச் சுற்றி வளர வேண்டும் _அவை  

என் தோள் உரசித் தழுவ வேண்டும்!

​கிளைகள் கோர்த்து நாங்கள் ஆடும்

கேலிக் கூத்துகள் விண்ணைத் தொட வேண்டும்!

எண்ணிலா கிளைகள் கொண்டு 

தனக்கெனவோர் தோப்பமைத்து 

வானம் தொடும் ஆசையில்

வாஞ்சையோடு நான் வளர

காலம் இட்ட கோலமோ

கண்முன்னே மாறியது.

​திசை மாறிய பயணம்

​மின்னல் வெட்டிய வேகத்தில்

பாதி உடல் கருகிப் போனது

ஏன்னை அறியாமல் என் கனவுகள்

மௌனமாய் விடைபெற்றது.

​

பாதி மரம் போன பின்பு

மீதி உயிரோடு நிற்கின்றேன்!

பாதியற்றுப் போனது 

என் தேகம் மட்டுமல்ல

என் கனவுகளுந்தான்.....

சிகரன் 

Rydal  Mount 

Lake District 

30 March 2026

The Morning Routine

 

A biological clock stirs me before the light,

A debt of sleep unpaid, yet I am awake.

For others, this "pressure" is an anchor for the soul,

A reason to wake up, a duty to undertake.

But for me, the pressure is a ghost in the room,

A vacuum that pulls the purpose from my lungs

before my feet have even touched the floor.

​I stay beneath the cozy blankets, hiding from the chill,

while my mind drifts back to the hills of childhood.

I see the hard paths I took, the steps I climbed,

Only to feel the earth slide backward beneath me.

It has been a habit for years, 

just when I’m nearly at the end of my paths,

A voice says, “You are done.”

I leave the path unfinished,

before the race is won.

​

The clock is ticking, the sun is up. Outside,  Robins and Tits makes their plans louder and louder. 

I move from bed to sofa, a change of sensus

That changes nothing at all.

The decaf coffee is warm in my hand, but the heart is cold;

I am back to my memories, shifting through the sand of my own routine.

I reach for the target, my hand outstretched,

Only for the invisible wall to reach once more. 

I give up. 

​The first time it happened, I called it "normal."

The second time, I called it "it's okay."

 Third time, I called it "fate". 

Now, I spend my time in a silence I have built for myself

A victim and a creator, living in a lonely world.

The messages flicker on the screen, the world still judges,

But their voise offers no meaning, no change, no "why."

They are signals from a life I cannot take part,

They are signals from a life I no longer recognize.

​Now brunch is drawing closer and the cup is dry.

I migrate to another location, 

this time a desk, beneath a cupboard where my treasure box is stored. 

I open the magic box, go through the memories once again, 

the routine takes its hold,

Preparing for another day of "almost the same,"

and a story that remains untold.

A lazy day. 

The morning routine. 

Sikaran 

21. 03.26

The Cloud

​It was dark, murky, and haunting.

It sucked the blood of the innocent

to fatten the pockets of the unkind.

For me and for many, this cloud was our only sky 

it lasted the length of my childhood,

weaving itself into every memory I own.

​I remember the day it struck our roof,

the shell blasting the earth just meters away.

We woke on mats of shredded Palmyrah leaves

shaking the dust from our lungs.

I remember being dragged into the bunker,

hiding from an attack that had no face.

They had no clue who they were targeting,

but the cloud didn't care.

​I remember the tree that stood in the way—

it took the shrapnel meant for my family home, 

Thanks to the wood which kept me alive. 

I remember the long lines for a loaf of bread,

and the single, flickering kerosene lamp

that gave us two hours to eat and study.

No phones, no power, no transport, no gas.

Only the radio humming with the BBC news at 9.15 pm,

while I studied, and studied, and studied—

the only weapon I had against the dark.

​I survived. I took all these years and dumped the memory

into a deep, locked corner of my mind.

But now, the cloud has returned,

and it is more horrendous than before.

​It is an oozing, suffocating fog

that feeds the ego of the powerful.

It enriches the sick and the selfish,

those who grow wealthy while the world burns.

I see it now, surrounding a new generation—

children making memories they should never have to hold.

​I look at them and I wonder:

How will they find a path through this smoke?

How will they figure out a future

when their present is written in fire?

The cloud steals their light just as it stole mine,

leaving them to navigate a world

built by those who thrive on their hunger.

​The cloud is back, but I am still here.

I survived the  storm, and I will survive this one.

But for the children in the war zone

how will they ever see the sun?

News:  The missiles reportedly destroyed a girl’s primary school in Middle East , killing around 150 and wounding almost 100. Many students are believed to be among the dead.

01 03 26 

Sikaran

A Guilty Pleasure

 

A blessing found in quiet touch,

To help the mind let go of much.

Her soft feet dance upon his frame,

To soothe the ghosts without a name.

The aches he carried from the past

Are released and free at last.

​She dwells within a youthful light,

A childhood joy, forever bright.

In a world that’s fair and kind,

This is the peace you’d always find—

A "guilty pleasure" at the door,

To heal the day and something more.

​But shadows  fallen under his chair,

No healing , no presence there.

The "guilty pleasure" stays a dream,

A distant, cold, and dying gleam.

He walks alone through heavy years,

With silent pain and unsaid fears—

A comfort lost, a vacant floor,

That knocks no more upon his door

Sikaran 

November 

2025

The red market

 The electric pulse of Sukhumvit,

A river made of light,

Where ballot dreams and crimson silk

Await the coming night.

The posters watch the crowded streets,

As New Year lanterns sway,

A nation poised between its past

And a red-gold holiday.

​I sit beneath the stall's bright glow,

Where spice and garlic flare,

With green papaya, shredded fine,

And heat that fills the air.

​Outside, they stand in silk and lace,

With beauty sharp and thin,

While shadows of a horror past

Still flicker on their skin.

With empty purses, heavy hearts,

And hunger in their wake,

They offer up a fragile hope

For every coin they take.

​One man offers a respectful nod,

And turns his gaze away,

Another counts his paper bills

And bargains for the play.

A cold exchange of currency,

A market built on skin,

Where the price of life is haggled down

Before the night moves in.

​Some find fortune in the dark,

Their heavy purses filled,

But most are weary, dry, and drained,

With hopeful spirits stilled.

They watch the hours slip away,

Their pockets light and cold,

To wait until another night

For stories to be sold.

​The Skytrain glides above the street,

A silver, silent ghost,

While I sit by the sizzling wok

And raise a heavy toast.

For every smile is painted on,

A mask for silent fears,

While deep within the business hum,

Flow unrecorded tears. 

The red market where the humanity is sold. 

Pain, pleasure love and lust unfold. 

Many sell themselves, some sell others, 

Some buy with care, most don't bother. 

​I finish my papaya salad,

Morning glory, and steamed rice,

And cut the heat with golden fruit—

Sweet mango, sticky rice.

I leave the salt and neon glare,

The city’s heavy bloom,

And walk the lonely sidewalk back

Toward my hotel room

சிகரன் 

Shukumwit 12

Bangkok 

27/01/26

Enough is enough.

 I’ve given my all, I’ve played my part,

With a tired mind and a heavy heart.

I spent my gold and I lost my way,

Living for others every day.

​My health is gone, my light is dim,

Pushed right over the breaking brim.

I’ve done enough, I’ve paid the cost,

In all I gave, myself was lost.

​No more burdens, no more strain,

I cannot carry someone else’s pain.

The tank is dry, the road is rough,

I’m standing tall and saying: 

enough is enough!

Sikaran 

January 2026

The noble dream

 ​I flew to Bangkok for a business trip,

A long journey, a tired flight.

I reached my room and had a nap,

To rest my eyes from the bright light.

​I woke up and went for a walk outside,

And there you were, standing there.

In brown Shorts and a top of white,

With a hat on your lovely hair.

​You were stunning, adorable, and outshining,

With eyes that were so deep and dark.

You didn't speak, you only stared,

Leaving a deep and ancient mark.

​The way you looked at me just then,

Implied the target had been ceased.

It was the same powerful look you gave ,

When our young hearts were first released.

​A curl of hair went past your ear,

I saw your collarbone so plain.

It made me feel that fresh, deep love,

And made me come alive again.

​I remembered then the day we met,

A moment I could never forget.

Your vibrant smile, that same white top,

The way my heart would start and stop.

​Back then, you looked with secret eyes,

Ignoring me to my surprise.

But now I was happy. I said hello,

We hugged for a long, long time.

​We waited to find the right words to say,

In a world that felt so noicy and loud .

Our voices were shaky, but we talked,

As we rode upon the city train.

​We stopped to have some ice cream there,

You had a red jelly drink, sweet and plain.

I said I had to go to meetings,

So we walked through a park of green.

​We shared a kiss and one more hug,

The sweetest moment I have seen.

My phone rang and I had to rush,

I said, "I'll see you when I'm through."

​I finished all my work hurry and fast,

And went back out to look for you.

But you didn't show, you weren't there,

I called your name and started to cry.

​I shouted for you in the street,

Underneath the Bangkok sky.

Then I woke up in my quiet room,

The dream was gone, and I was alone.

​I rested there and caught my breath,

It was just a dream I had known.

சிகரன் 

15.01.26

The Full and Empty House

 ​I have a spouse, a house, and health,

I have what many call their wealth.

 My parents call, my siblings 'care' ,

But still, I find a darkness there.

​The rooms are clean, the walls are tall,

But no shadow hits the wall.

No little voice, no messy floor,

Just silence waiting at the door.

​My friends all talk, the strangers chat,

About this life, and this and that.

They tell me I am doing well,

Inside a quiet, lonely shell.

Some chase me for what they want, 

Some please me for what they can't 

Many follow me because they are reminded. 

Any of these are not my kind. 

​My soul is hear, our hands may touch,

But nothing seems to matter much.

I smile at them, I play the part,

While coldness settles in my heart.

​I have it all, the world can see,

But no one truly hears or sees me.

A house that's full, a life that's spread,

With nothing but the dark ahead

Sikaran

JAN 26